Na bijna een jaar een sedentair leventje te hebben geleid, is het genoeg geweest. Ik kan het niet meer houden. De pelgrim moet weer vertrekken! De voorbije maanden heb ik het stappen (vaak onbewust, af en toe heel bewust) enorm gemist. De eenvoud en de rust van het onderweg zijn, het alleen zijn in de natuur, de onverwachte ontmoetingen. Als ik terugblik op die 3,5 maand vorig jaar, is dat de meest zinvolle en gelukkigste periode in mijn leven geweest.
Ik loop nu al een tijdje onrustig rond. Was is er met mij aan de hand? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat pelgrimeren meer is dan een voettocht naar een bepaalde bestemming. Het gaat veel dieper dan dat. Een pelgrim wordt je niet, dat ben je. En de tocht houdt nooit op. De camino roept mij terug, hij heeft mij nog iets te vertellen. Zoals mijn goede vriend François mij onlangs zei: dit wordt geen tocht door landen, dit wordt een tocht door je eigen innerlijke landschap. Een niveau dieper dus, een nog persoonlijkere reis, een voettocht richting hier en nu.
Deze keer ga ik op stap met een missie. Al jaren speel ik met het idee om ooit eens een boek te schrijven, maar ik heb nooit geweten waarover. Nu weet ik het plots. Het wordt een boek over mijn tweede pelgrimstocht, die zonder twijfel totaal anders wordt dan de eerste. Een boek niet enkel over mezelf en mijn innerlijke tocht, maar ook over de mensen die ik ontmoet en hun verhalen en natuurlijk ook over de camino zelf. Wat leeft er hier toch op deze mysterieuze weg? Wat is het dat mensen doet vertrekken op deze eeuwenoude pelgrimsroute? Waarom blijven ze komen? Waarom ga ook ik weer op pad? En wat doet zo’n tocht met mij en met mijn mede-pelgrims?
Het vertrek is gepland voor rond half augustus, een symbolische datum, omdat ik vorig jaar op 15 augustus in Santiago ben aangekomen. Zoals het er nu naar uit ziet ga ik in Le Puy en Velay vertrekken richting Saint-Jean-Pied-de-Port. Dat stuk heb ik vorig jaar als het mooiste en aangenaamste traject ervaren. En dan misschien weer verder door Spanje richting Compostela. Dat zie ik dan wel. Het belangrijkste voor nu is dat ik binnenkort weer op pad ga. Van die gedachte komt een rasechte pelgrim tot rust…
Heb net je relaas gelezen. Ik merk dat je je goed voelt en daar gaat het tenslotte om, niet? Geniet maar word niet verslaafd, hé! Ik zal zaterdag op de première de groeten doen aan de bende en doe jij de groeten aan Flavie!
Hou je! Ik zit thuis in de zon op het terras en ben begonnen in Wereldrijk voor één Dag van Amy Chua. Zij beweert dat die machten grootmachten zijn geworden, die tolerant waren! Daar heb ik zo wel mijn bedenkingen bij!
Toi!Toi!
Luc